اخترگويي داراي نام ايزاآخوس است، ولي بهاحتمال بيشتر متعلق به برادر اوست. يوآنس معروفتر ولي آثار او سطحي و ضعيف است. تنها آثار او كه درخور ذكر در اينجاست حاشيهٴ او بر منظومهٴ ماهيگيري تأليف اُپيانس1، (احتمالاً) بر قرابادين و الكسيفارماكاي نيكاندر (نيمهٴ اول سدهٴ سوم قم، ج 1، ص 17)؛ و تفسيرش بر ايساغوجي فرفوريوس است. شرح أصنافالحيوان ارسطو و مجسطي بطليموس هم به او نسبت داده شده است.
ح. لاتيني
گيوم شامپويي2
در نيمهٴ دوم سدهٴ يازدهم، در شامپو، واقع در سن امارن3 زاده شد و در نزديكي پاريس زندگي كرد.
اسقف شالون سورمارن4 واقع در شامپاني از 1113 تا هنگام مرگش در 1121. فيلسوف فرانسوي.
بيش از آنسلم داراي واقعبيني علمي بود، و غالباً او را بنيانگذار حقيقي واقعگرايي ميدانند.
در حدود 1106، صومعهٴ سن ويكتور را در پاريس تأسيس كرد. اين يكي از سه مدرسهاي بود كه دانشگاه فرانسه از درون آنها شكل گرفت؛ دوتاي ديگر مدرسهٴ كليساي جامع نوتردام، و مدرسهٴ كليساي سنت ژنهويو بود. آبلار از شاگردان گيوم در سن ويكتور بود.
هوگوي سن ويكتوري5
رهبر فرقهٴ اوگوستيني، متكلم، انسانگرا، و مدرس. در حدود 1096، احتمالاً در يپره6 زاده شد، در اوان كودكي به ساكسوني برده شد؛ بعدها، در مارسي زندگي كرد، سرانجام، در 1118، به صومعهٴ سنويكتور در پاريس رفت، در 1125 مدير آموزشي آن شد، ودر 1141، در همانجا درگذشت. رسالههاي متعددي دربارهٴ موضوعهاي باطني نوشت، شامل شرحي بر حكومت آسماني ديونوسيوس اريوباغي (نيمهٴ دوم سدهٴ پنجم)، كه از طريق ترجمهٴ لاتيني جان اسكات اريگنايي (نيمهٴ دوم سدهٴ نهم) ميشناخت. از لحاظ ما مهمترين تأليف او نوعي دايرةالمعارف است راجع به معلومات مقدس و نامقدس در شش كتاب،7 شامل طبقهبندي معارف بشري كه تقريباً مطابق طبقهبندي ارسطوست. هوگو نياز به معلومات علمي و هماهنگشده را كاملاً دريافته بود. از اين